rAngeLique 'to...\m/

purity..

2005-12-10T20:58:00.000-08:00

nung isang araw lang, tinahak ko nanaman ang daan na parati kong dinadaanannung bta p q.
walang kakaiba sa mga nangyayari, sobrang parang isang normal na araw lang.. andun yung mga skwater na drivers, mga bobong pedestrians, mga nabuburat na MMDAs at kung ano ano pa.
pero nung pagliko ko sa may new manila, may napansin akong isang eksenang hindi ko nakikita araw araw.
ang una kong nakita ay isang asong gusgusin. kung may taong grasa, ito, taong aso. tumatakbo yung aso na paayon sa traffic. nagtataka ako kung baket mukhang sobrang desperado yung aso tumakbo, kaya lumingon ako sa pinanggalignan niya.
ayon, nakita ko yung mama don. may hawak na dos por dos, hinahabol yung aso. e yung mama, medyo matanda na, tapos ang laki pa ng tiyan, kaya imbis na takbo, wobble ang ginagawa niya. at oo nga pala, yung mama, mukhang sira-ulo.
napaka komikal ng sitwasyon. natawa nga ako sa eksenang nasaksihan ko e. isang asong grasa na hinahabol ng mala-buddang sira ulo na may dos por dos.
natawa ako, pero biglang natigil yung tawa ko nung may naisip ako tungkol sa sitwasyon na yon.
naisip ko na paano kaya kung bumaba ako sa kotse ko at tinanong ko yung sira-ulo kung baket niya hinahabol yung aso.. naisip ko na, pag tinanong ko yung mamang iyon, nag isasagot niya sakin ay isang napaka apatetikong:
"wala lang"
tapos wala lang, napaisip lang talaga ako non.
yung natirang oras ko dun sa trip ko pauwi, iniisip ko yung mamang iyon at yung aso.
ito ang naisip ko: "ang purity ng isang bagay ay makukuha lamang kapag ang taong nagnanais kumuha nito ay isang sira-ulo."
ang purity na tinutukoy ko ay isang bagay na PURO. hindi reaksyon sa pagiisip o sa katawan, pero PURONG intensyon. walang halong katarantaduhan, walang ulterior motives, walang personal gain, walang sidebar, walang strings, WALANG KAHIT NA ANO, MALIBAN SA pagkaPURO ng isang bagay.
malabo ba?
hmmm, sige ganito.
nung nakita ko yung eksenang yon, naisip ko na yung sira-ulo, hinahabol yung aso dahil:
(anger) kinain nung aso yung tinapay niya, kaya naburat siya tapos gusto niya ngayon saktan yung aso.
(practicality) nagugutom siya kaya gusto niya katayin yung aso para maihaw.
(revenge) kinagat siya nga aso, kaya para makaganti, gusto niya saktan yung aso pabalik.
dahil sa intellect ng tao, dahil sa isang faculy sa pagiisp, nakakapagformulate agad tayo sa utak natin ng mga dahilan kung baket tayo gumagawa ng mga ginagawa natin. ang faculty na ito ay siya ring dahilan kung baket hirap tayong makakuha ng bagay na pure. ang intellect na siyang naglilimit sa tao ay ang siya nanamang dahilan kung baket ganito.
pag tayo kasi yung gumagawa o nagnanais ng isang bagay, ginagawa natin ito para may makuha tayo dito, hindi para magawa lang to.
kung hindi naman ganon, hindi natin magawa ang bagay na gusto nating gawin dahil nasa pagiisp natin ang mga patakaran ng society na dapat sundin.
kung hindi naman ganon. hindi natin magawa ang bagay na gusto naitng gawin dahil may pake tayo sa sasabihin ng iba tungkol sa atin. (taena, kahit yung mga nagsasabi na wala silang pakialam, may pakialam parin yon kahit papaano.)
o, diba?
so kung gusto mo pumatay ng tao, ganito ang breakdown niyan.
ang purity doon ay sa mismong akto ng pagpatay ng tao.
pure yon pag papatyin mo siya para lang mapatay siya.
pure yon pag gusto mo lang talaga siyang mapatay.
pero dahil nga sa intellect, hindi natin iyon pwedeng gawin. kahit sobrang gustong gusto mo siyang patayin, hindi mo kayang gawin dahil:
1) labag sa batas ng tao
2) labag sa batas ng diyos(kung may diyos ka man)
3) kahihiyan
4) ayaw mong makulong
5) ayaw mong masibak sa pwet ng mga ibang kaKosa mo.
6) ayaw mong mahiwalay sa mundo mo
naiisip natin lahat ng iyan dahil may utak tayo at nasa tama tayong pagiisip. ang pagiisip na yon na sa tingin natin ay ang nagsasalba sa atin ang pinakabagay na nagkukulong sa atin.
di mapagkakaila ang irony dito, lalo na nung naisip ko to.
buong buhay ko, iniisip ko na habang dumadami ang alam ko, mas nagiging malaya ako sa mundo. mas malalaman ko kung paano makakaangat sa mga bagay-bagay sa mundo at dahil magagamit ko ang kaalaman na iyon, hindi na ako mapiprisinto ng kahit ano mang aspekto ng buhay.
hindi pala ganon yon.
naachieve ko na pala ang pinakalibre/pinakamalaya kong state, at yun ay ang ilang buwan kong pagiging sanggol. ginagawa ko ang lahat ng gusto kong gawin at pag nagagawa ko yun, naaachieve ko ang purity ng bagay. walang kiyeme, walang ulterior motives, walang pretenses, walang dahilan, gusto ko lang.
kinakain mo yung tae mo.
hinahawi mo yung mga babasaging gamit sa tabi mo.
kinukuha mo yung gamit ng ibang tao ng walang paalam.
nangangagat ka ng walang dahilan.
yung mga ganon ba. sa sobrang pagkasimple ng utak noon, ang purity ng bagay ang nakukuha natin, at hindi isang fabricated essence na ng gusto nating gawin.
yung sira-ulo, parang yung baby lang. walang pakialam sa mundo, walang pakialam sa sasabihin ng iba. ginagawa niya ang gusto niya, at pag nagawa niya yon, nakuha niya ang purity ng bagay.
nung nakita ko yung scene na yon, natawa ako, pero naawa rin ako sa kanya.
parang naisip ko "pota, kawawa naman tong sira-ulong to. wala nang mangyayari sa buhay niya. baka mamatay lang siya ng magisa."
pero sino nga ba sa amin ang kawawa?
siya na nagagawa ang lahat ng gusto niya at hindi kailangang magalala sa kahit ano pang elemento na nasa labas niya o ako?
ako na hindi makagawa ng gusto ko kung walang motibasyon? ako na hindi makakilos pag walang dahilan? ako na hindi makakuha ng purity dahil parating nasa likod ng pagiisip ko ang pwedeng mga magyari at pwedeng isipin ng iba? ako na hindi hamak na mas kulong pa sa kanya?
sino nga ba ang kawawa sa amin?
nung naisip ko to, naburat nga ako e.
eto ako, maraming gustong gawin, pero hindi ko kaya dahil napipigilan ako ng utak ko.
at dahil hindi ko nagagawa yung mga gusto ko, nagiging miserable lang ako habang di ko pa nakukuha yun.
magsesettle nalang ba ako habang buhay sa second rate na mga bagay? magcocompromise nalang ba ako habang buhay at magpapakuntento sa mga bagay na hindin ko naman talaga gusto?
heh.
astig no?

idol q c mario

2005-12-10T18:55:00.000-08:00

si mario ang idol ko.
kumakain ng gulay, pumapatay ng mga masasamang pagong, hindi nalulunod, nakakasakay sa mga dinosaurs, nakakapagbuga ng apoy, matinik sa tsiks, mayaman, maraming buhay, lumilipad, mabilis, bibo, kayang sumira ng hollow blocks gamit ang ulo at higit sa lahat, napapatay niya ang mga kalaban hindi dahil sa lakas ng katawan, ngunit dahil isa siyang astig na nilalang.
para sa akin, nagawa na ni mario ang lahat.
umakyat siya ng mga matatayog na bundok, nilusob niya ang mga haunted house na puno ng impakto, inaabot niya ang ulap, nagsscuba diving, naninira ng mga kaharian. ginawa na niya ang mga pwede pang gawin ng ibang mga characters sa laro.
hindi lang si mario ang nagsilbing inspirasyon at ang training ko sa paglalaro ng video games, pero kahit sa buhay, siya ang naging idolo ko.
1) tinuruan ako ni mario kung paano magmahal.
baket ba parating hinahabol ni mario si koopa? isa lang naman talaga ang dahilan, kinikidnap ni koopa ang kanyang minamahal, si princess toadstool. taenang koopa yan, ano kayang gusto niya don sa babaeng yon? di naman niya nirarape.. skwater, nagpapahabol lang talaga siya kay mario. pero ayon, si mario, ginagawa ang lahat para lang maligtas ang kanyang minamahal.. kung walang pagmamahal si mario sa katawan niya, taena, hinayaan na niyang mamatay o marape dati pa si princess toadstool. tinuruan ako ni mario na ganon dapat magmahal. kung mayroon kang taong iniibig, gagawin mo ang lahat, lulusubin mo ang kung ano man para sa kanya.
may nakukuha ba si mario sa princess pag naliligtas niya yon? wala. walang pera, walang buhay, walang extra stage. kiss lang. matapos ang lagpas 20 na worlds at mga sampung stages bawat world, kiss lang ang binibigay sa kanya. pero sa tingin niyo ba nagrereklamo si mario? hindi. kasi ganon ang pagmamahal, dapat gawin mo ang lahat ng makakaya mo, at wag kang umasa ng kapalit, wag ka umasa ng bayad. umibig ka ng parang hindi ka pa umiibig buong buhay mo, kung magmamahal ka na rin, mahalin mo na ng lubusan.
si mario ang nagturo sa akin niyan.
2) pag may tiyaga, may nilaga.
si mario ang pinakamatiyagang character na nakita ko. dadaanan niya ang lahat, kukunin niya ang mga pwedeng makuha, kakainin niya ang kahit na anong gulay, sasakyan niya ang kahit na anong dinosaur basta lang makakatulong ito sa kanya. kung ako si mario, matagal ko nang hinayaan si princess toadstool at naghanap nalang ako ng ibang babae. meron naman sigurong ibang babae sa mundo niya. puta, hasel naman yon kung wala.
nagtiyatiyaga si mario para makakuha ng isang daang ginto. isang daang ginto para sa isang buhay. pinagtiyatiyagaan niya ang pagkuha ng 100 lives doon sa isang stage na kailangan mo ng dalawang pagong. kung hindi niyo alam yon, kunin niyo nalang yung salita ko: MATAGAL YON. at hindi lang basta basta nagagawa. ilang ulet kong ginawa yon para lang makuha ng tama. pero si mario, kahit ilang ulet, pagtiyatiyagaan niya, at sa pagtiyatiyaga niyang iyon, nakakuha siya ng maraming buhay.
3) pinakita niya sa akin ang totoong ibig sabihin ng brotherhood.
hindi masyadong halata sa game, kasi parati silang nagsasalit ng pagkakataon maglaro, pero nagpakita si mario ng matinding sense ng brotherhood. napakita niya rin na nirerespeto niya ang kanyang kapatid.
kasi ganito ang storya niyan, si mario, kulay blue talaga dapat ang costume, diba red and blue siya? dapat pure blue lang yon. kaya lang, si luigi kasi, sobrang gusto ang green. nagpumilit si luigi na green dapat ang sa kanya.. hindi nakipagaway si mario, hindi siya nagpumilit, siya ang nagpalit ng kulay. ngayon, baket kailangan niyang magpalit? kasi, alam nila ang ateneo lasalle rivalry, e ayaw ni mario sumalungat, kaya ginawa nalang niyang red.
ganon niya kamahal ang kanyang kapatid. sinasakripisyo niya ang gusto niyang kulay para lamang sa ikasasaya ni luigi.
astig talaga si mario.
4) siya ang dahilan kung baket ako kumakain ng gulay.
ilang beses na akong pinapakain ng gulay ng nanay ko noong bata pa ako. pero kahit anong gawin niya, ayoko talaga. nung binigyan niya ako ng family computer at super mario, dun lang ako nagsimula kumain ng gulay. si mario kasi ang naginspire sa akin.
pag kumakain si mario ng mushrooms, lumalaki siya. pag kumakain siya ng bulaklak, bumubuga siya ng apoy. tapos ginagamit niya ito para matalo ang mga kaibigan. ang galing kasi napasok pa ni mario na ang mga gulay, importante para matalo natin ang sarili nating mga "monsters" sa buhay. napasok niya rin ang ideya ng healthy diet. inam.
5) dapat na maging tao tayo ng mundo.
lahat ng parte ng mundo, napuntahan na ni mario. bulkan, patag, dagat, bundok, ulap. parang pinapakita niya sa atin na dapat maging mas malawak ang alam natin sa kapaligiran. hindi dahil nasa patag ka, at komportable ka don, dun ka na parati.. porke taong bundok ka, hindi ka na lalangoy sa dagat.
sinasabi ni mario na dapat alam natin ang lahat ng posibleng lugar at maging ok tayo doon. pareho lang dapat ang pagtalon natin sa bulkan man o sa patag.
matalinhaga ang linya na yan, hindi naman siguro kayo tanga para hindi makuha yan diba? haha.
6) ang paggamit ng mga bagay sa paligid ay importante sa sariling paglusong.
ang resourcefulness ng tao. ginagamit ni mario ang mga bagay sa kanyang kapaligiran para sa sarili niyang kabutihan. naiisip niya na pwede palang gamiting ang shell ng pagong para pampatay sa iba pang pagong. nakita niya na pag nahawakan niya ang bituwin, magiging imposible siyang tablan ng mga halimaw.
pinagmasdan niya ang kapaligiran at nakita itong makakatulong sa kanya.
7) ang panghuli, ang paggamit ng utak.
nakita niyo naman na si mario, hindi nakikipagsapakan. hindi gumagana ang apoy niya sa mga boss. pero natatalo parin niya ang mga ito.
pano niya nagagawa yon kung wala siyang lakas ng braso at mga armas?
pinapagana niya ang makinarya sa utak niya. ginagamit niya ang lahat ng kanyang natutunan at kaalaman.
dito na pumapasok ang lahat ng konsepto. nadadala siya ng pagmamahal niya sa kanyang princessa. binubuhos niya ang lahat ng kanyang makakaya para sa kanyang mahal. hindi basta bastang namamatay si koopa, kaya talagang kailangan niya itong pagtiyagaan. kumukuha rin siya ng lakas ng katawan at isipan sa kanyang kapatid. inaalala niya ang pagkapula ng suot niya at naaalala niya ang kanyang pagmamahal kay luigi. ang pagkain niya ng gulay ang naghahanda sa kanya sa pagsubok na ito. binibigyan siya ng lakas ng katawan at tatag ng tuhod. ang pagiging tao ng mundo ay ang naghasa sa kanya para makaaksyon at makapagisip siya, kahit sa mga hindi komportableng sitwasyon. at ang paggamit niya ng bloke sa paligid o ang pagbalik ng mga tira sa kalaban ay nakikita niya dahil siya ay magaling magmasid ng kapaligiran.
ang galing talaga ni mario, at hindi dapat ito basta basta lang kinakalimutan o hinahayaan.

lumipas ang mahigit sa labing tatlong gaming na taon sa mga taon ko. at sa dami ng mga laro na nalaro ko na, bumabalik lang lahat ito sa mario.
kaya nakakaburat yung mga bata ngayon e. dahil lang maganda ang graphics at maraming sumasabog, ayos na. kaya nga pag may bata akong nakikita tapos parang ewan yung ginagawa niya, sasabihan ko ng "hoy bata, mag mario ka muna.." kasi yun talaga ang simula ng lahat. hindi pacman, hindi bomberman, mario.
si mario ang idol ko. kung hindi dahil sa kanya, ibang tao ako ngayon, kung wala siya, malamang nawawala na rin ako, parang mga bata ngayon na walang alam sa mga ginagawa nila.

cellfone q

2005-12-10T18:36:00.000-08:00

kaya niyo pa bang isipin? buhay ng isang tao, isang Pilipino ng walang text? kaya niyo pa bang makita ang sarili niyo na walang hawak na cellphone? kaya niyo pa bang wag magdala ng cellphone?
nakakainis mang isipin, pero ang cellphone ay naging parte na ng kultura ng mga Pilipino. Unang sumabog ang pagiging uso ng cellphone noong bata palang ako.. aliw na aliw ako dun sa Snake sa 5110 ng kuya ko . ngayon ilang na taon na ang nakakaraan di na kelangang pilahan ang cellphone na iyon.. sa katunayan, tinatapon tapon pa nga ng ibang tao ang kanilang cellphone pag nagaglit sila o kapag hindi na uso..
tapos.. shempre.. may cellphone, may text.. oo alam ko, mayroong natutulong satin ang text.. tulad ng............... ah! merong isa! pag wala kang magawa at gusto mong manstalk ng crush mo.. or kung wala kang kahit na anong kaibigan na makuha kaya magmemessage ka nalang ng: "hi! cn u b my txtmte?" or babanatan mo ng cool na quote, tulad nung dati may nagtext sa kaibigan ko: "Be cool, but don't freeze" watdapak?! maraming tao ang nagsasabi ngayon na hindi na nila kayang mabuhay ng walang text.. sa tingin ko ay isa yong malaking kabalintunaan.. kalokohan.. kaya lang naman biglang naging sobrang laking pangangailangan ang cellphone dahil satin rin.. ginawa natin siyang necessity.. marmaing nagsasabi na "kung walang text, mahirap magkita-kita pag may gimik".. dati kasi, pag nagpaplano ng gimik, sakto talaga, kumpleto sa detalye.. Saan, Kailan, Sino-sino, Ano-ano, LAHAT.. e ngayon? pano na magplano ng gimik?
guy 1 : pre, wer wil we go b tm?
guy 2 : dnt knw p pre. il txt u nlng tm..
guy 1 : ok pre. pro wt tym b tyo pnta?
guy 2 : duno pa pre. bka lte, bka morn, il txt u nlng tm..
guy 1 : oks. hu we goin wid pare?
guy 2 : il txt d tsiks p l8tr pare. dnt knw pa hu 2 ask.
guy 1 : ok. c u 2m.Ü
ganyan na ngayon.. tapos dahil sa walang kwentang pagpaplanong ganyan, anong mangyari?! malaki ang posibilidad na hindi matuloy or si guy 1 at guy 2 lang ang pupunta.. nakakalungkot..
at lam mo kung ano pa ang sobrang sagwa sa text? yung mga taong MUMIME(moo-mi-meeh).. word yan na inimbento ni zoilo.. yan yung mga taong, well, mumime.. para mas malinawan kayo, bigyan ko kayo ng example..
ako : anong plano mo bukas? may gagawin ka ba?
girl : d p lm n me e.. bka kc pnta me sa eastwood.. u?
ako : erm, ewan.. baka umalis kami.. so anong ginagawa mo?
girl : la nmn. no0d me ng tv. tps n kc hw n me e. tps na rn me eat. kya no0d nlng me!Ü
ako : uh.. cge..
girl : no0d n b u jologs? ayw n me un e! pngit! turbo jologs! yuk! oh, il txt u l8tr ha? tae lng c me.
tsk.. mumime pa kasi e.. ewan ko lang a, pero sobrang naaartehan ako sa mga mumime.. nakakainis pakinggan.. nakakaturnoff pa.. may crush ako dati.. tapos, nung tinext ko, putcha, siya yung pinakamalakas mume sa buong mundo.. taena.. di ko na tinext ulet.. nairita ako.. sorry nga pala sayo kung mumime ka ha.. pero kasi naman, kung gusto mo magenglish, magenglish ka ng buo, kung gusto mo, magtagalog ka nalang.. pero sino nga naman ba ako para sabihin sayo ang gagawin? heh..
pero ito.. kung lalake ka, sasabihin ko talaga sayo.. PARE PLEASE LANG WAG KA NANG MUME.. hindi bagay.. seryosong hindi bagay.. pero yungpakyut ka lang talaga at gusto mong magpaimpress ng mga tsiks at nakakapagenglish ka.. bahala ka sa buhay mo.. magme ka kahit kelan mo gusto..
tapos ano pa ba? ah! miss calls, drop calls.. taena! nakakagago.. sorry sa inyo.. malamang isa ka dun sa mga mahilig mag miss call at drop call.. pero tignan mo kung gaano ka pointless ang pagmimisscall..
magmimiss call yung isang tao sakin, tapos ako parang : "oi.. ano meron?" maghihintay ako ng ilang sandali, tapos biglang magmimiss call ulet.. so ako naman, magtetext : "o? may problema ba?" hindi nanaman magrereply.. anong gagawin? magmimisscall ulet.. punyeta.. tapos sasabihin ko : "oi, magtext ka na.. wag ka magalala.. bigyan kitang piso pag nagkita tayo.." nakakagago e.. parang drop calls.. tatawag, tapos babanat ng "san ka?".. o tatawag tapos : "anong oras na?" ; "bakla ka ba?" ; "bakla ako".. bah.. inabuso yung drop calls masyado.. nilagyan tuloy ng bayad ng ibang companies.. taena kasi e..
so kelangan ba natin ng text? ng cellphone?! hinde! yung mga cell phones dati, para sa mga businessmen, para sa mga taong parating nasa kalsada.. para sa mga taong sobrang kailangang makontak.. para sa mga tong mayroong importanteng bagay na dapat gawin at hindi para sa isang jologs na kung san mang sulok ng mundo galing na itetext ka ng : "ey beybi, cn we b txtmte? m young, ht nd horni"..
marami pa akong masasabi sa topic na to, pero masyado nang mahaba e.. siguro sa susunod..